شرکتهای اکتشاف و تولید نفت و گاز آمریکا چاههای جدید را سریعتر از آنچه بتوانند مورد بهره برداری قرار گیرند، حفر کرده و انبوه رو به رشدی از چاههای نفت و گازی را ایجاد کردهاند که حفاری شده اما نیمه کاره ماندهاند.
به گزارش آرمان اقتصادی، طبق برآوردهای اداره اطلاعات انرژی آمریکا، شمار چاههای نفت و گاز در هفت حوزه بزرگ شیل که حفاری شده اما کار ساخت آنها کامل نشده است، تا ژوئن به بیش از ۶ هزار حلقه رسید.
شمار برآورد شده چاههای نیمهکاره در سراسر هفت حوزه شیل از دسامبر سال ۲۰۱۶ بیش از هزار حلقه افزایش یافته است.
این مشکل در حوزه پرمین تگزاس و نیومکزیکو که در آن شمار چاههای نیمهکاره بیش از ۸۰۰ حلقه از دسامبر و بیش از هزار حلقه از ژوئن سال ۲۰۱۶ افزایش یافته، متمرکز شده است.
شمار برآورد شده چاههای حفاری شده اما نیمه کاره در سایر حوزههای شیل طی یک سال گذشته تا حدود زیادی ثابت بوده است.
در حال حاضر ۲۲۵۰ چاه نیمهکاره در پرمین وجود دارد که در مقایسه با ۱۲۰۰ حلقه برآورد شده در سال گذشته و در مقایسه با ۳۸۰۰ حلقه در سایر حوزههای شیل افزایش یافته است.
از آنجا که پرمین بیش از ۴۰ درصد دکلهای حفاری اضافی به کار گرفته شده در آمریکا طی یک سال گذشته را به خود اختصاص داده، تمرکز چاههای نیمهکاره در این منطقه تعجببرانگیز نیست.
اما شمار رو به رشد چاههای نیمهکاره، عدم توازن آشکار را نشان میدهد و در مجموع ناپایدار است. بنابراین یا باید شمار چاههای حفاری شده جدید کاهش پیدا کند یا نرخ چاههای کامل افزایش پیدا کند.
طولانی شدن ساخت چاهها منعکسکننده کمبود نیروی برای بهره برداری از چاهها بوده و ممکن است در چند مورد ممکن است به دلیل تصمیمات استراتژیک برای به تاخیر انداختن راهاندازی چاههای جدید در انتظار برای قیمتهای بالاتر باشد.
با اینهمه حفاری با استفاده از پول شرکت گران است و چاهها تا زمانی که تولیدشان آغاز نشود، سودی ندارند بنابراین در بیشتر موارد انگیزهای برای آغاز سریع تولید آنها وجود دارد.
با این همه شواهدی وجود دارد که شمار دکلهای حفاری برای نفت در واکنش به اُفت قیمت نفت وست تگزاس اینترمدیت از فوریه ممکن است تثبیت شده باشد.
اما شمار چاههایی که تاکنون حفاری شدهاند، نشان میدهد رشد تولید در ادامه سال ۲۰۱۷ و در سال ۲۰۱۸ ادامه خواهد داشت و مانع رشد قیمتهای نفت میشود و ذخایر مربوط به چاههای نیمهکاره، در صورت کاهش بیشتر قیمتهای نفت وست تگزاس اینترمدیت، به بیثباتی آنها میافزاید و شرکتهای اکتشاف و تولید را وادار میکند برنامههای حفاری را محدود کند.
انتهای پیام